REISVERSLAG ROEMENIË-REIS 2011.

 

Voor de 20e keer achtereen is de vrijdag na Hemelvaartsdag de vaste vertrekdag voor ons vaste groepje mensen....... er staat voor ons weer een transport gepland naar Roemenië.

Dit keer gaan we gelukkig weer in de oude vertrouwde samenstelling: Jan Bakker, Hans Bouman, Derk Pas en Herman Zonnebelt hebben hun spulletjes weer ingepakt om de lange reis te maken.  Zo’n 5000 kilometer hebben we weer voor de boeg, waarvan gelukkig het grootste deel over prima asfalt, maar ook nog heel wat stukken zandweg en kuilen.....

 

We hebben opnieuw een flinke en krachtige Mercedes Sprinter tot onze beschikking dankzij de ook al jarenlange gulle medewerking van Voortman Staalbouw in Rijssen.

 

We hoeven de flinke bestelbus niet al te vol te laden, want de middag voor ons vertrek is al een grote vrachtwagen (truck met oplegger) stampvol met hulpgoederen uit Rijssen vertrokken. De bemanning bestaat uit Marc Bouman (inderdaad....zoon van) en zijn zwager Edwin van den Belt, ervaren beroepschauffeurs die hun Baan hebben bij hetzelfde transportbedrijf  in Rijssen. Deze twee kerels offeren ook een deel van hun vakantie/snipperdagen op om ons transport mogelijk te maken.

Omdat Marc en Edwin zich natuurlijk goed moeten houden aan de rij- en vooral ook rusttijden zijn zij donderdag in de namiddag vertrokken. Voor het eerst sinds jaren hopen we door deze planning het zo te regelen dat wij gezamenlijk het weekend bij onze ouwe trouwe vriend familie Janosz Albert (door ons voor het gemak maar vernoemd tot Jan Aolbert, een bekende Rijssenaar) zullen zijn.

 

Marc en Edwin verwachten zaterdag tegen de avond op de plaats van bestemming te zijn (zij overnachten waar nodig in de slaapcabine van hun truck) terwijl wij na de overnachting in Boedapest ook zaterdag tegen de avond bij Jan Aolbert hopen te zijn.

 

Mede door de prima hulp van- en samenwerking met een flink aantal Rijssense transportbedrijven en  voortreffelijk gecoördineerd door Bertine Pultrum van LPW Logistiek in Rijssen hebben we een flinke trailer tot de nok toe volgepakt en voor deze vracht staat een mooie, zo goed als nieuwe Volvo Globetrotter, tot onze beschikking. Daar kunnen de zwagers mee uit de voeten en ook best hun nachtelijk uiltje knappen.

 

Dankzij de hulp van Bertine hebben we ook nog een zogenaamde Maut-vrijstelling weten te krijgen van de Duitse autoriteiten. Dat houdt in dat we als humanitair hulptransport geen autobaan-belasting hoeven te betalen en dat scheelt toch al een flinke slok op de bekende (financiële) borrel.

 

In de oplegger staat behalve heel veel kleding (waaronder een hele partij zo goed als nieuwe-  en nieuwe kleding) onder meer een speciaal aangevraagde elektrische rolstoel, ook zo goed als nieuw en helemaal te bedienen met een “joy-stick”. Janosz heeft een vriend in een naburig dorpje die voor hem het onderhoud aan zijn auto doet. Deze man heeft een vriend die door een “carambole” (auto-ongeluk)  verlamd is geraakt en hij kan eigenlijk niet van een gewone rolstoel gebruik maken.

 

Een door Jan op internet geplaatste oproep leverde binnen een middag een prachtig aanbod op: een gehandicapte jonge man met een ernstige spierziekte bood zijn elektrische rolstoel geheel gratis aan voor dit goede doel. Klein nadeeltje: de rolstoel moest dan wel opgehaald worden uit Waalwijk........ nou niet direct naast de deur. Maar dat was uiteraard geen probleem en Jan haalde de rolstoel op. Echt een plaatje van een ding was het........

 

In de vroege morgen zo rond 4 uur vertrekken we dus met een “losse” bus (zonder aanhangwagen) uit Rijssen en amper 5 minuten later draaien we de autosnelweg op. Het zal nog wel even duren voordat we weer op een gewone weg rijden....

 

Na een voorspoedige reis via Hannover-Dresden-Praag  waarbij we elkaar regelmatig aflossen bij het rijden (iedere 2 uur wisselen)  komen we om goed half negen ‘s avonds in Boedapest aan en we worden hartelijk welkom geheten in de pastorie in de Frangepan door Joszef en  Katalin Szloboda. Ook bij deze predikantsfamilie komen we al 20 jaar zowel op de heen- als terugreis over de vloer en begrijpelijk dat er dan vriendschappelijke banden zijn.

 

Katalin heeft het warme eten klaar staan en dat laten we ons prima smaken, waarbij  natuurlijk de laatste nieuwtjes worden uitgewisseld.

 

Daarna installeren we ons op de gastenverblijven, nemen een lekkere douche en even later knorren we heerlijk weg.

 

De volgende morgen is het weer vroeg opstaan: om 5 uur loopt de wekker af en we frissen ons lekker op, pakken onze bagage weer in de bus en maken alles weer gereed voor vertrek. Katalin heeft een heerlijk ontbijt voor ons klaar staan en dat laten we ons nog even goed smaken.

 

Onze timing is weer prima, want op de geplande tijd van 06.00 uur rijden we het erf van de pastorie af. Het is zaterdagmorgen en de straten van Boedapest zijn niet echt verlaten, maar druk is het zeker niet. Dat scheelt en een half uurtje later zijn we deze wereldstad uit en we knorren naar het zuiden, richting Szeged en Arad.  Vanaf Boedapest  tot aan de Roemeense grens bij Arad, is toch nog een kleine 3 uur rijden. Onderweg zetten we af en toe een lekkere verse bak koffie en af en toe nemen we een “bölke” harde worst en een bekertje kwark of yoghurt en het is zo goed vol te houden.

 

Als we de grens met Roemenië zijn gepasseerd en even verderop de benodigde tol-vignetten hebben gekocht, verbazen we ons opnieuw over het verschil met enkele jaren geleden, toen de grenspassage telkens toch een spannende en tijdrovende bezigheid was met allerlei ambtelijke flauwekul. Nu is het een blik in de paspoorten en een vriendelijke groet en we kunnen doorrijden.

 

We bellen even met onze boys in de vrachtwagen en we horen dat zij toch nog wel zo’n 150 kilometer voor ons zitten, maar wel op dezelfde weg.

 

We vervolgen onze weg via Arad richting Sebes. Dan bellen Marc en Edwin dat zij hun verplichte rustpauze staat te maken bij een tankstation en we spreken af dat zij daar op ons zullen wachten en dat we dan samen verder zullen rijden.

 

We treffen Marc en Edwin inderdaad bij het tankstation, waar Edwin de schone Roemeense juffrouw van de kassa op hoffelijke wijze probeert duidelijk te maken wat het in het Twents betekent als je samen gaat “brommers kiek’n “. Dat was lachen geblazen natuurlijk en wij spelen het spelletje vol overtuiging mee.......

Dan vertrekken we en samen oprijdend gaat het richting Sibiu-Fagaras-Brasov. Dit zijn nu allemaal de onvermijdelijke tweebaans wegen en alhoewel de weg goed is, schieten we toch niet echt zo vlot op als we zouden willen, want het is ook behoorlijk druk op deze doorgaande route en veel inhalen kun je wel vergeten.

 

Na veel koffie en aardig wat harde worst  bereiken we de grote stad Brasov en dan is het nog een half uurtje naar Dobolii de Sus, onze eerste eindbestemming. Het is ’s avonds tegen 7 uur onze tijd (8 uur plaatselijke tijd) als we dit kleine dorpje binnenrijden en we worden hartelijk verwelkomd door de familie Janosz en Ilona Albert. Ook zoon Zoltan is thuis net als dochter Bobo.

 

Nadat we de auto’s hebben gestald (het kost de nodige chauffeurskunsten om de zware vrachtwagen op het smalle paadje naar de pastorie te krijgen

, maar het lukt toch)  gaan we de pastorie binnen waar natuurlijk de tafel gedekt staat en we schuiven gretig aan, want we hebben onderweg natuurlijk wel het een en ander opgepeuzeld aan kwarkjes, yoghurtjes, crackers en natuurlijk de harde droge worst,  maar geen echte maaltijd gehad.

 

 

Natuurlijk kletsen we lekker bij en na elkaar zo’n lange tijd niet te hebben ontmoet is er best veel te bespreken. We horen dat eindelijk de benodigde vergunningen voor de restauratie van het oude kerkje binnen zijn en als de archeologen hun werk hebben gedaan kunnen de feitelijke bouwwerkzaamheden beginnen. Maar ja, dat verhaal hebben we al een paar keer gehoord en iedere keer weer laten de betreffende autoriteiten het afweten en wordt het uitgesteld. We blijven hopen dat het toch een keer tot een begin van uitvoering komt.

 

Als we na de maaltijd op de veranda lekker zitten te kletsen, begint het vrij plotseling behoorlijk te regenen en er barst een onweersbui los. De verlichting valt al een paar keer uit en flikkert kort daarna ook weer aan, maar dan ineens......... een helle lichtflits en direct daarop een oorverdovende harde klap. We zitten allemaal even echt te trillen op de stoel en hier en daar zie je een bleek vlekje onder de neus....... de bliksem is op nog geen 20 meter van ons ingeslagen in de grond, net in de tuin van de buren. Je ruikt de verbranding bij de inslag nog heel goed. Zelden maak je zo’n harde dreun van zo nabij mee. Even plotseling als de onweersbui kwam is die ook weer vertrokken.......

 

Janosz stelt voor dat we de volgende dag na de kerkdienst naar het naburige dorpje gaan om de rolstoel daar persoonlijk af te leveren. We hebben de rolstoel mooi achter in de trailer staan dus we kunnen er zo bij en de rolstoel overpakken in onze bestelbus.

Als de klok steeds maar verder tikt (waarom zou die dat ook niet doen......) installeren we ons tegen middernacht toch maar in de gasten-slaapkamer. Marc en Edwin slapen “gewoon” in hun cabine en dat kan prima. We hebben er weer een lange dag op zitten dus het duurt niet erg lang voor we de volgende reis beginnen: naar dromenland.

 

De volgende morgen kunnen we uitslapen want de kerkdienst begint pas om 11 uur  plaatselijke tijd (10 uur Nederlandse tijd) en het is maar een halve minuut lopen, dus hoeven we ons niet te haasten. We kunnen ons ’s morgens eventueel douchen ( jaja !!!) want Janosz heeft een zelfgebouwd ingenieus systeem waarbij het water rechtstreeks uit de bron  in de tuin naar de badkamer wordt gepompt en vervolgens verwarmd wordt om de afvoer van de houtkachel....... Tsja, dat je dan die kachel behoorlijk moet stoken maakt niet zoveel uit, als je daarbij dan wel rekening houdt met de hitte........ al twee keer was de zolder waar de afvoer doorgaat in de fik gevlogen en gelukkig tijdig ontdekt...........

 

We trekken onze zondagse kleding aan en na een prima ontbijt hebben we nog wel tijd om even in de tuin rond te lopen. Het is nu eventjes droog, dus daar genieten we maar meteen van. Als de dienst om 11 uur begint in het kerkzaaltje, kijken we onze ogen uit: er zitten 6 grote kerels uit Holland in de zaal, daarnaast is de predikant (uiteraard) aanwezig en ook zijn vrouw Ilona en zijn zoon Zoltan. Verder zijn er zo’n 10 dorpelingen aanwezig. De buitenlanders zijn dus ruimschoots vertegenwoordigd........

 

Als de dienst voorbij is kleden we ons even weer om en dan laden we de elektrische rolstoel uit de trailer en zetten het loodzware ding in onze bus. Dan rijden we met z’n allen naar het dorpje vlak bij Zagon. Via modderige weggetjes komen we uiteindelijk bij een huis waar de familie ons buiten al staat op te wachten. Na een vriendelijke begroeting en kennismaking komt de “patiënt” in een oude rolstoel, voortgeduwd door zijn schoonzuster, naar de weg gerold.

Het is een grote stevige kerel van midden 30 jaar oud en hij moet volledig door anderen geholpen worden om uit zijn rolstoel te komen. Als hij eenmaal rechtop staat kan hij zelf wel even blijven staan, maar niet lopen. Ook bij het gaan zitten moet hij helemaal geholpen worden. Logisch dat dat voor de mensen die hem helpen een behoorlijke klus is.

 

Als we dan de elektrische rolstoel uit onze bus halen en overhandigen, kan het geluk van de man en zijn familie niet op. De vreugde straalt echt van zijn gezicht en het is maar even of de man heeft al door hoe al die bewegingen met de rolstoel gemaakt kunnen worden.

Hij ziet ook mogelijkheden om, met een zelfgemaakte oprit, straks met deze elektrische rolstoel in zijn woninkje te komen. De oprit daar naar toe is te steil om te duwen met een gewone rolstoel, maar straks moet het lukken....We horen overigens dat de man niet door een “carambole” verlamd is geraakt zoals we eerst begrepen hadden, maar door een spierziekte. De rolstoel komt dus vanaf de Waalwijkse patiënt bij een lotgenoot in Roemenië terecht..........

 

Natuurlijk hebben we al heel veel mensen blij kunnen maken met allerlei hulgoederen, maar iemand uit ons groepje zei denk ik heel treffend: als je deze reis alleen maar voor deze man had gemaakt, was het dat al waard geweest !

 

Natuurlijk moeten we binnenkomen in het kleine huisje van de familie. Het is er binnen keurig schoon maar wel allemaal erg klein bemeten. We zijn blij dat we kunnen gaan zitten, want staan is er alleen mogelijk met diep gebogen hoofd. Ook komt de onvermijdelijke fles zelfgebrouwen palinka (soort jenever) op tafel, maar gelukkig weten we de hoeveelheid daarvan te beperken.

Na nogmaals heel veel welgemeende dankwoorden in ontvangst te hebben genomen nemen we afscheid, dankbaar en blij dat we iemand zo gelukkig hebben kunnen maken en hulp hebben kunnen verlenen.

 

Terug in de pastorie van Jan Aolbert heeft Ilona het eten klaar, alleen moet het vlees nog gebraden worden. Janosz stookt een vuurtje in de tuin naast het huis en met een stuk spekvet wordt een grote kom vet gemaakt en vervolgens gaan in deze “barbecue-wok” heel wat stukken vlees die gebraden worden.

Voor hoeveel personen wordt er wel vlees gebraden?  Het lijkt er op dat het hele dorp zo mee komt eten........... Het ruikt prima en even later schuiven we aan tafel en vallen we aan.

 

Jammer voor de eventuele dorpelingen die wij verwacht hadden, maar nadat de beide beroepschauffeurs korte metten hadden gemaakt met de gigantische schaal vlees, was er nog net voldoende om een zuigeling te voeden........ Tsjongejonge, wat kunnen die kerels wat verorberen, waarbij  Marc volgens ons Roemeens kampioen vlees buffelen is geworden, op zeer korte afstand gevolgd door Edwin......

 

Tijdens de maaltijd komt begrijpelijk ook het verleden ter sprake en het feit dat wij nu voor het 20e jaar bij deze familie over de vloer komen, in alle voor- en tegenspoeden. Maar nu wordt het toch tijd dat zij een keer bij ons komen, toch ???

 

We zien aan de reactie van Janosz dat hij het wel heel mooi zou vinden om een keer naar “Holland” te komen en ook Ilona glimt bij de gedachte. Zij is, kort door de bocht gezegd, nog nooit van het eigen erf weggeweest, laat staan helemaal naar Holland....

 

Het zou een optie kunnen zijn om hen beiden eens mee terug te nemen als wij bij hen zijn, maar ja..... dan moet je ze na de tijd ook weer terugbrengen. En dat is zeker 2 dagen rijden heen, een dag rust en dan weer 2 dagen terug, dat wordt weer een hele week en dat zien we niet zitten om als extra tijd te spenderen.

 

Het eenvoudigst is om hen met het vliegtuig te laten komen, dat kost tegenwoordig ook niet meer zo veel. Maar als we dat ter sprake brengen trekt Ilona een beetje witjes om de neus weg..... vliegen ??  Dat heeft ze nog nooit gedaan en dat ziet ze helemaal niet zitten.

 

Janosz heeft er zo te zien wel veel zin in en hij belooft ons dat hij met Ilona zal praten en ook zal hij haar helpen met oefenen voor het vliegen. We beginnen de oefening met het landen vanaf de keukentafel, schatert Janosz het  uit.......

 

Na het eten maken we een rondwandeling door het dorpje. We komen op deze rustige zondagmiddag weinig bekenden tegen. Wel zien we weer de zigeunerwoning waar meer dan 40 mensen wonen, in het krottige huisje, de schuurtjes en het erf. Als volwassenen daar (bewust??) voor kiezen...... maar de kinderen.???....triest......... !!! We weten gelukkig dat ook zij meedelen in de goederen die wij brengen in het dorpje.

 

Terug bij de pastorie vertelt Janosz dat hij met Ilona heeft gesproken en zij durft het nu toch wel eventueel aan om de vliegreis te maken.

We laten er geen gras over groeien (dat betekent dat je de ander geen tijd meer geeft zich te bedenken....) en sturen een sms-je naar Rijssen met verzoek eens te kijken wat er mogelijk is en wat de kosten zijn.

 

Binnen een uur krijgen we een bericht terug dat het mogelijk is om medio augustus met de Hongaarse vliegmaatschappij Wizz-Air vanaf Tirgu Mures in Roemenie, zo’n 150 a 200 kilometer vanaf Dobolii verwijderd, naar Dortmund te vliegen. En vanaf Dortmund naar Rijssen is ook zo’n 150 kilometer, dus dat is best te doen. De kosten vallen ook alleszins mee: voor 2 personen heen en terug komt de totaalprijs op zo’n 180 Euro.

 

Hans weet Ilona nog wat op te vrolijken door te vertellen dat het een Hongaarse vliegmaatschappij is die hen zal vervoeren en dat meer dan de helft van deze vliegtuigen zonder problemen landt.......

 

Er volgt kort maar snel overleg en Herman biedt aan dat Janosz en Ilona bij hem thuis kunnen logeren. Dat scheelt natuurlijk behoorlijk in de kosten en het is wel zo fijn om niet iedere keer met hen te moeten “slepen”.

 

Omdat dit bezoek aan ons en dus ook deze reis een prive-aangelegenheid is, staat het vanaf het begin al vast dat wij ook als prive-personen deze reis en alles wat er bij komt, uit eigen zak betalen. Er is dan ook geen dubbeltje van onze stichting uitgegeven aan dit bezoek !!

 

Het besluit is dan ook in overleg met Janosz en Ilona snel genomen en geregeld: in augustus komen zij naar Rijssen !!

 

Een beknopt verslag van hun bezoek vindt u aan het eind van dit reisverslag.

 

Na de maaltijd zitten we nog een tijdje gezellig bij elkaar en de tijd vliegt dan ook weer voorbij. Het is al weer gauw tijd om de bedden op te zoeken en na een heerlijke nachtrust is het de volgende morgen al weer vroeg op want  dat is ook gewoonte daar: op tijd naar bed en er op tijd weer uit.

 

De volgende morgen zijn we inderdaad al vroeg aan het uitladen. Meer dan de helft van de volgepakte trailer gaat er hier uit en wordt opgeslagen in de garage en de schuur bij de pastorie om vanuit daar verdeeld te worden aan de bevolking van dit dorp en een aantal omliggende dorpen. Er zit veel kleding bij en daar is nog steeds echt wel vraag naar.

 

Een groot Twents bedrijf had voor veel personeel nieuwe bedrijfskleding zoals werkjassen, spijkerbroeken, truien etc. besteld maar er kwam een civiele procedure over de auteursrechten van het bedrijfslogo........ het bedrijf moest vervolgens al die nieuwe kleding met het “verboden” logo vernietigen. Dankzij goede contacten die Herman had, kreeg hij het zo ver dat die kleding niet vernietigd hoefde te worden, maar naar een goed doel, in dit geval dus voor onze stichting, naar Roemenië mocht. Waren wij dus best blij mee.......

Ook zat er al best veel materiaal bij om de restauratie van het kerkje straks mee te doen: veel grote emmers muurverf etc. staan al klaar om gebruikt te worden. De verwachting is dat voorjaar 2012 nu eindelijk echt de renovatie kan beginnen. We wachten in spanning af.

 

Als de goederen voor dit adres uit zijn gepakt sjorren we de rest van de lading goed vast en dan staat er (al weer) een maaltijd voor ons klaar, die we ons ook goed laten smaken.  Dan is het toch echt inmiddels tijd om weer afscheid te nemen, zij het dit keer voor slechts een paar maanden, want in augustus hopen we elkaar weer te ontmoeten, maar dan in Rijssen.

 

Zo rond het middaguur vertrekken we en rijden samen op via  Miercurea Ciuc richting Odorheiul Secuiesc en vanaf die plaats is het nog maar een paar kilometer naar ons volgende adres in Miklosfalva. Toch is het wel ruim 3 uur rijden van Jan Aolbert naar dit adres.

Daar aangekomen worden we hartelijk verwelkomd door de emeritus-predikant ds. Denes Csifo en zijn vrouw Piroska alsook hun hoogbejaarde ouders (allebei ruim in de 90) en door hun kinderen en kleinkinderen. En wat dacht je wat  we eerst moesten doen???? Uiteraard: aan tafel en eten.......

Na het eten wordt er wat hulp ingeroepen van de bevolking van dit dorpje en met veel handen is het licht werk, dus hebben we de spullen vlot uitgeladen. Ook een grote partij dozen met nieuwe medische uniformkleding lossen we hier. Deze uniformkleding is bestemd voor het ziekenhuis in Odorheiul en wordt op hun verzoek hier uitgeladen en vervolgens in kleine delen naar het ziekenhuis getransporteerd. Een te grote partij kleding ineens zou misschien maken dat men er niet zorgvuldig mee om gaat. Verder zit er heel veel incontinentiemateriaal bij. Wij weten uit ervaring dat men met dat materiaal heel erg blij is.

 

De trailer is dan bijna leeg en wat er dan nog in staat?  We hebben nog een 2e hands landbouwtractor in de trailer staan die we op verzoek van een goede kennis uit Rijssen naar een dorpje nabij Zalau in het noordwesten van Roemenie  af zullen leveren. Tsja, als wij toch met een grote trailer vol naar Roemenië gaan en niet al te ver om hoeven te rijden, dan moet je elkaar toch voort kunnen helpen?

We zitten nog een aardig tijdje gezellig samen in de tuin maar dan is het toch ook weer tijd om de beren te gaan plagen met ons onovertroffen gesnurk.....

Marc en Edwin slapen in de truck, Hans en Derk slapen op de bovenverdieping van het huisje van Denes en Piroska en Jan en Herman maken er een echte kampeervakantie van: zij slapen in een bungalowtent die zij enkele jaren geleden hebben gekregen van Marc en die zij nu voor de gelegenheid op hebben gezet in hun tuin...

 

De volgende morgen na het ontbijt gaan we samen met schoondochter Timi, die ook verpleegkundige is op de OK van het ziekenhuis in Odorheiul, naar het ziekenhuis om daar te kijken hoe de stand van zaken is.

We worden door de medisch directeur en enkele hoofdzusters ontvangen en nadat we allemaal onze plastic hoesjes over de schoenen hebben getrokken mogen we de rondleiding door het ziekenhuis beginnen. We krijgen echt zo ongeveer alles te zien en we zijn toch wel wat onder de indruk van hetgeen hier gepresteerd wordt met alle beperkte middelen die zij hebben. De directeur vertelt dat zij extra geld kunnen gebruiken voor het opknappen van ( en daardoor het medisch verblijf van de patiënten wat aangenamer kunnen maken) de kamers omdat zij van ons veel uniformen en medische artikelen hebben gekregen. Dat hoeven zij dan niet meer te kopen en zo wordt het een vestzak/broekzak verhaal. Waar vroeger bijvoorbeeld 8 bedden op een kamer stonden, staan er nu nog 6 en is de vrijgekomen ruimte gebruikt om een fatsoenlijke douchecabine en wastafel te plaatsen. Keurig werk !

 

Onder het genot van een kop koffie praten we nog wat na en de verbazing is heel groot als wij vertellen dat in Holland het gemengd verplegen ( dus mannen en vrouwen bij elkaar op de kamer) heel normaal is. Als je inderdaad met je oren kon klapperen, was daar toen een fikse wind opgestoken!! Hoe kan dat: mannen en vrouwen op dezelfde kamer verplegen .....???  Onbegrijpelijk !  Rare jongens, die Ollanders........

 

We nemen afscheid en vanaf het ziekenhuis rijden we terug naar Miklosfalva maar stoppen daar niet maar rijden nog een stuk door over de zandweg naar onze oude vrienden Deszö en Ida in het dorpje Petek, het spreekwoordelijke einde van de wereld.

 

En gelooft u het of niet: ook daar moeten we weer aan tafel om te eten ......maar we doen het met genoegen: niet alleen omdat het eten weer prima blijkt te smaken, maar ook omdat het nu eenmaal het teken van gastvrijheid en vriendschap is dat je gasten goed en ruim voldoende eten voorschotelt.

 

We praten gezellig bij over wat er zoal gebeurd is en hoe de dingen lopen, zowel hier in Petek als ook zo’n 2400 kilometer verderop, in Rijssen. Deszö en Ida maken zich zorgen om het gezichtsvermogen van Ida, zij is bang dat zij helemaal blind zal worden. Ook de dagelijkse zorg van de hoogbejaarde vader ( ruim in de 90 ) legt veel beslag op hun tijd en mogelijkheden. (aktuele opmerking: begin dit jaar 2012 is de oude man helaas overleden). Toch blijft het weer jammer dat we niet uitgebreid met deze mensen kunnen spreken, het moet altijd via een tolk en dat belemmert altijd toch wat in rechtstreekse vraag en antwoord.

 

We hebben dit keer helaas geen “kerstpakket”, een traditionele doos met boodschappen en Hollandse producten, bij ons: vanwege bezuinigingen van overheidswege en de te verwachten terugloop van subsidies moet onze stichting ook de broekriem aanhalen en de eerste prioriteit is toch te zorgen dat de hulpgoederen op de plaats van bestemming komen. Daarna kan er misschien dan eens ruimte zijn voor kadootjes. Jammer, maar het is niet anders......

 

Na een dikke twee uur nemen we ook hier weer afscheid en we krijgen zoals gebruikelijk van Deszö weer een tas met enkele flessen “home-made” palinka mee.

 

Terug in Miklosfalva krijgen Edwin en Marc vanuit LPW (Leverink/Pultrum/Wessels) in Rijssen door dat er een retourvracht voor hen te doen is. Dat is natuurlijk lekker, dat scheelt weer in de kosten. Zij moeten een lading riet laden en naar Genemuiden brengen. Het laadadres is in de buurt van Kecskemet, iets beneden Boedapest.

Omdat de boys ook nog de landbouwtrekker moeten lossen bij Zalau, besluiten zij om “de kar maar aan te trappen” en naar Zalau te rijden. Misschien kunnen zij dan die avond nog lossen en met een lege trailer naar de grens Roemenië-Hongarije rijden en daar overnachten. Dat scheelt weer heel wat in de reistijden voor de terugweg.

We nemen afscheid van onze truckers en wensen hen een goede reis terug, we hopen elkaar vrijdag weer te zien in Rijssen. We konden niet verwachten dat dat al veel eerder zou zijn......

 

Herman, Derk, Jan en Hans blijven nog in Miklosfalva. Zoon en schoondochter Levente en Timi weten een heel mooi uitzichtspunt boven op de berg nabij hun dorp. Hans en Jan durven de klim wel aan en gaan mee op pad, terwijl Herman en Derk genoeglijk in de tuin blijven zitten.

 

Als de bergbeklimmers terug zijn drinken we nog een glaasje, babbelen nog wat met Piroska en Denes en horen dat zij het redelijk goed hebben, maar dat zij eerder teruggang dan vooruitgang verwachten in de economische situatie in hun land. Omdat wij daar op zich niet veel aan kunnen veranderen (anders dan een aantal dorpjes te helpen met hulpgoederen) en het inmiddels al weer richting middernacht loopt, zoeken we onze bedden maar weer op.

 

De volgende morgen pakken we onze spullen weer in de bus, nemen afscheid en we besluiten om “bovenlangs” terug te rijden richting Boedapest, dat wil zeggen via Tirgu Mures-Cluj Napoca en Oradea in Roemenië, dan de grens over en via het Hongaarse Debrecen richting de Hongaarse hoofdstad.

 

Het is prima weer en het rijden is dan ook beslist wel een pretje. De grenspassage levert geen probleem op en is in enkele minuten gedaan. Dan gaat het via Debrecen de poeszta in en na zo’n 150 kilometer door deze eindeloze vlaktes komen we weer uit op de autobaan die richting Boedapest loopt.

 

Als we de autobaan opdraaien bellen we even met Marc en Edwin om te horen hoe het hun gegaan is en waar zij nu zijn. Onze verbazing is groot als blijkt dat wij nog geen 2 kilometer achter hen rijden..... dus stoppen we op de volgende parkeerplaats maar even en babbelen even over hoe het gegaan is. Ook maken we samen nog even een paar stukken harde worst burgemeester, repareren een klein mankement aan de truck en dan scheiden onze wegen zich weer. De boys gaan via Boedapest richting Kecskemet terwijl wij in Boedapest de autobaan verlaten.

Zo rond de klok van 7 uur bereiken we de pastorie in Boedapest, waar Joszef en Katalin ons warm ontvangen. Natuurlijk vertellen we onder het genot van een traditionele maaltijd onze ervaringen. We hebben een aantal mooie ervaringen opgedaan en daar zijn wij,  maar ook de Szloboda’s blij mee. Prachtig vinden ze het als we vertellen dat Janosz en Ilona in augustus per vliegtuig naar Rijssen komen. Zij gunnen het dit echtpaar zo.....

 

Na een lekkere nacht ronken gaan we de volgende morgen even op visite bij onze vriend Joshi. Iedere keer weer triest om te zien hoe deze ooit zo krachtige man door een paar zeer ongelukkige gebeurtenissen nu zo aan een rolstoel is gekluisterd en iedere keer weer zichtbaar verder aftakelt.

Samen met Katalin gaan we daarna nog lekker even de stad in. Boedapest heeft zo veel moois te bieden ! Een heerlijke wandeling langs de Donau, even een terrasje “pikken” en wat kleine inkopen doen: we genieten van deze middag.

 

Eenmaal terug kleden we ons om en aan het begin van de avond gaan we met Joszef en Katalin  lekker even uit eten in een goed restaurantje in een dorpje nabij Boedapest, in de richting Szentendre. We genieten van een prima maaltijd en de goede en gezellige gesprekken. Natuurlijk is het ook voor Katalin fijn dat wij hen mee uit eten nemen, dan hoeft zij niet opnieuw de keuken in om voor het hele spul te koken. Joszef en Katalin vertellen dat zij twee keer per jaar uit eten gaan: op hun trouwdag en als wij hen meenemen.........

 

Na dit uitje rijden we terug naar de pastorie en we pakken al vast wat spullen bij elkaar, want morgenvroeg willen we ook weer op tijd vertrekken, we willen voor de ochtendspits Boedapest uit zijn.

 

De volgende morgen gaan we om half vijf uit bed en na de gebruikelijke plichtplegingen pakken we de bus in met de persoonlijke bagage en schuiven vervolgens aan het ontbijt dat Katalin heeft klaargemaakt. Als we ons dat goed hebben laten smaken, nemen we afscheid van de familie Szloboda, deze goede vrienden die altijd voor ons klaar staan met raad en daad en die al zo vaak ook met ons meereisden naar Roemenië.

 

We rijden omstreeks 6 uur weg en zien inderdaad kans om de ochtendspits van Boedapest voor te blijven en geven de  bus goed de sporen. De terugreis gaan we weer via Bratislava-Praag-Dresden-Leipzig-Hannover en dat schiet best lekker op. Het is tegen zeven uur in de avond als we de Nederlandse grens bereiken. We bellen even met Marc en Edwin en we horen dat zij deze vrijdag al rechtstreeks naar het losadres in Genemuiden zijn gereden, daar hun lading hebben gelost en al weer thuis hebben gegeten. De truck moet echter nog worden teruggebracht naar het Transportcentrum in Enschede. We spreken af dat wij vanaf de autobaan bij Oldenzaal naar Enschede rijden en Marc zal dan ook met de truck in Enschede zijn en met ons mee terugrijden naar Rijssen.

 

Als we elkaar even later inderdaad ontmoeten en de truck, keurig schoongemaakt door Marc en Edwin, hebben ingeleverd bellen we naar huis om te zeggen dat we over een half uurtje thuis hopen te zijn. De koffie staat klaar, wordt gezegd aan de andere kant van de lijn en dat blijkt even later zeker waar te zijn: koffie met gebak........en een flink aantal familieleden die op ons staan te wachten en blij zijn dat we weer heelhuids terug zijn.

 

We hebben er weer een reis op zitten en ook deze reis was prima. Voldaan zijn we zeker, maar we gaan nog even door, want de armoede op het platteland is men nog niet te boven. Maar het gaat de goede kant op en wij zijn blij dat wij ons steentje daar aan bij kunnen dragen. Niet uit eigen kracht, maar gestuurd, geholpen en weer thuisgebracht door Hem van wie wij de overvloed aan dingen krijgen die wij mogen en moeten delen met hen die veel minder hebben. Maar ook dankzij de hulp van vele mensen en bedrijven die ons het helpen mogelijk maken.

 

NASCHRIFT  :

 

Alhoewel het dus een prive-bezoek betreft  (met uiteraard wel een duidelijk link naar onze hulpverlenings-stichting, anders hadden we Jan Aolbert waarschijnlijk nooit ontmoet) dan toch ook hier maar een  kort verslag van hun bezoek in augustus:

 

Op zaterdagmorgen werden Janosz en Ilona opgehaald uit Dortmund door Herman en Hans. Zij hadden genoten van de vliegreis ! Een ware belevenis en ieder die al eens gevlogen heeft zal dat kunnen bevestigen. En gelukkig maar, dan komt de terugreis ook wel goed, maar stelt je voor dat het minder goed was gegaan en Ilona had gezegd: je krijgt mij voor geen goud meer terug in zo’n vliegtuig, dan hadden we een probleem gehad......

In Rijssen werden zij verwelkomd door onze hele groep, inclusief natuurlijk onze partners.

 

Die middag gaan Herman en Aziena met Janosz en Ilona even het centrum van Rijssen in, even naar de markt en zo.  Onderweg merken zij dat Ilona niet alles goed kan lezen en ook Janosz heeft nog wel eens moeite met het zien.  Och, dan gaan we even bij een prijsvechter aan en kopen daar een goedkope leesbril voor beiden.......... Eurootje of 2 per stuk.....maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan en na enig zoeken naar de juiste sterkte besluiten Herman en Aziena dan toch maar even naar een echte opticien te gaan.

Bij een echte opticien in het centrum van  Rijssen is men best bereid om een oogmeting te doen en daaruit blijkt al snel dat Ilona echt wel een leesbril moet hebben.

 

Als Janosz daarna een oogmeting ondergaat fronst de opticien zijn wenkbrauwen. Herman vraagt, nietsvermoedend, of Janosz ook een leesbril moet hebben of dat hij ook een bril moet hebben voor het autorijden.

Autorijden ....!!!????  Met zulke ogen autorijden ???  Met zulke ogen mag je in Nederland niet eens bij voor in de auto zitten, laat staan zelf rijden !!  

 

Tsja, wat moet je dan?  Herman legt de situatie uit hoe het er voor staat dat deze Roemeense dominee hier is met zijn vrouw. De opticien belooft dat hij zal kijken wat hij kan doen en hij zal de brillen die nodig zijn in ieder geval bestellen, waarbij het een grote vraag is of de leverancier de brillen kan afleveren voordat onze gasten weer terug zijn naar Roemenië..... gelukkig is de donderdag daarna het verlossende telefoontje binnen: de brillen zijn klaar en kunnen opgehaald worden. En de prijs ??? Niet te betalen !! Geweldig dat deze Rijssense opticien  op deze wijze een mooi gebaar kon maken naar deze mensen. Dat Nederland er heel anders uit ziet dan Roemenië mag bekend zijn, maar Janosz en Ilona zien het nu wel heel duidelijk...... !

 

Op zondag gaan we met z’n allen naar de kerk (Chr.Ger.kerk in Almelo) en Hans spreekt onze gasten ook vanaf de kansel woorden van welkom toe in het Hongaars. De predikant, ds. Wagenaar, spreekt zijn Hongaarstalige Roemeense collega in het Duits toe en Janosz zelf tenslotte spreekt de gemeente  in het Duits toe, waar nodig vertaald door Hans. Leuk dat de mooie bos bloemen in de kerk als groet naar Janosz en Ilona gaan....

 

Op maandag gaan Jan en Ina Bakker met de gasten Rijssen in, bezoeken enkele kerken, de wekelijkse warenmarkt, drinken koffie bij  de ouders van Jan en bezoeken ook de Regge alsmede de Rijssense Pelmole. en ook bezoeken zij de klompenmakerij en klompenmuseum in naastgelegen dorp Enter.

Ook voor Hongaren zijn er klompen te koop dus gaan ze met Holzschuhe richting Rijssen.

 

Op dinsdag gaat Hans met zijn broer Henk (ook al eens bij Janosz en Ilona in Roemenië geweest als chauffeur voor onze stichting) naar Giethoorn en bezoeken een orchideeënkwekerij in Luttelgeest, waar ook een tropische vlindertuin bij is.

Woensdag is de dag waarop we met z’n allen op pad gaan. In twee auto’s reizen we naar Rotterdam, waar we eerst koffie drinken bij Henrieke Pas, dochter van Derk en Dineke. Onderweg griezelen Janosz en Ilona van de drukte op de autosnelwegen, waar links en rechts de grote vrachtwagens voorbij denderen..... tsja, als je een modderig zandpad gewend bent en dan ineens dit........

Daarna maken we een rondvaart door de Rotterdamse havens, waarbij heel veel gigantische indrukken worden opgedaan. Daarna kijken we even op de kop van de Nieuwe Waterweg bij Hoek van Holland waar net een giga-containerschip voorbijkomt, gevolgd door een bijna net zo groot cruiseschip. Dan steken we met een veerpont de Maas over en gaan vervolgens nog even naar het strand bij Scheveningen. Als je de zee wat kent, maakt het toch altijd weer indruk, maar als je de zee nog nooit hebt gezien.......... ja inderdaad, daar aan de overkant ligt Engeland......

Via Schiphol rijden we terug naar Twente, waar we de dag samen afsluiten met een prima maaltijd in  een buffet-restaurant.

Op donderdag gaan Herman en Aziena met onze gasten op pad en bezoeken Hans op het politiebureau waar zij een rondleiding krijgen en daarna gaan we naar de naastgelegen brandweerkazerne waar Herman natuurlijk alles van weet. Heel mooi is het dat het heel helder weer is en dat we de gelegenheid krijgen om met de hoogwerker zo’n 36 meter de lucht in te gaan en van daaruit Rijssen van bovenaf kunnen bekijken. Ilona waagt zich er niet aan en blijft liever met beide benen op de grond staan, maar Janosz geniet !

Op vrijdag gaan Derk en Dineke met onze gasten op pad en bezoeken een grote rundveeboerderij (met automatisch melken, nog nooit eerder gezien door Janosz en Ilona !!!) In de namiddag komen we allemaal weer bij Derk en Dineke thuis en nemen vast afscheid van onze goede vrienden.

 

De volgende zaterdagmorgen brengen Jan en Derk hen weer terug naar Dortmund om hen vanaf daar de vliegreis terug  te laten maken naar Tirgu Mures. Daar landden zij gelukkig weer veilig en werden door hun zoon en schoondochter opgehaald en naar hun dorpje in de bergen gebracht.

 

Nadat zij zo verschrikkelijk veel indrukken hebben opgedaan dat zij af en toe wel even moesten slikken bij zoveel zichtbare verschillen, verwoordde Janosz het naar ons idee heel mooi met de woorden: wij hebben nu een blik kunnen werpen in onze toekomst...... wij hopen het voor hen.

 

Tot zo ver het verslag van het bezoek van dit Roemeense echtpaar aan “Holland”.

 

 

 

 

Rijssen, december 2011.

Hans Bouman